از سال 1326 ، كه از هنرسراى عالى فارغ التحصيل شد و خود را از نظر معلومات شيمى كاملا مجهز براى تطبيق دادن مطالب طب قديم با طب جديد مىديد ، اقدام به نگارش و درج مقالاتى در مطبوعات ، تأليف كتبى در زمينه شناسايى و ارزش عقايد پزشكان قديم ، به ويژه ابن سينا ، هم‌چنين ايراد سخنرانىهايى در دانشگاه‌ها و سمينارها و گردهمايىها اقدام كرد . او تمام عمر پربار خود را به بررسى تحولات دانش پزشكى از دوران قديم ، مقايسه طب قديم و جديد و اثبات ارزنده بودن عقايد پزشكان قديم ، به‌ويژه ابن سينا وقف كرد و با وجود تمام مشكلات و دشوارىها و نيش زبان‌ها ، از تلاش باز نايستاد . نتيجه اين كوشش‌ها و تلاش‌ها و آشنا شدن ريشه‌اى او با طب قديم ، به‌ويژه طب غنى كهن ايران و دانش‌آموزى مستمر در طب امروزى ، سبب شد تا او به دانش ژرف و وسيعى در اين زمينه دست يابد . در سال‌هاى 1335 تا 1365 در دانشكده پزشكى دانشگاه تهران به تدريس « تاريخ پزشكى » و « طب قديم ايران » پرداخت و اندوخته علمى خود را به دانشجويان منتقل كرد . از تير ماه 1336 ، به منظور بالا بردن سطح فرهنگ و آشنايى مردم با تاريخ علوم ، به انتشار ماهنامهء « دنياى علم » پرداخت و از ابداعات دانشمندان اين مرزوبوم ، كه متأسفانه بسيارى از آنان به نام تمدن غرب ثبت شده است ، با مدارك مستند و مستدل طى مقالات متعدد پرده برداشت . رنج و درد او عقب‌ماندگى علمى و فرهنگى دنياى اسلام بود و تلاش مىكرد تا راه تجديد حيات علم و دانش را در اين مرزوبوم نشان دهد . او در اولين سطرهاى اين مجله ارزشمند ، خطاب به مقامات مسئول مملكتى مىنويسد : چنان‌كه خاطر عموم آقايان مستحضر است يك موقع امپراتورى عظيم اسلامى در قاره‌هاى وسيع آسيا ، اروپا و آفريقا از آن طرف ديوار چين گرفته تا پشت دروازه‌هاى آندلس امتداد داشت و در تمام اين قاره‌ها دار العلم‌هاى بزرگى مشعل علم و دانش را در سراسر جهان فروزان داشتند و پس از اينكه نهضتى